Bij de dood van mijn moeder

Posted on by
52

Zo zou het gaan:

De telefoon gaat: het ziekenhuis in Amstelveen. Mijn moeder is opgenomen en haar toestand verslechtert snel. Ze heeft naar me gevraagd.

Ik pak de auto en scheur naar Amstelveen, alle flitspalen negerend.
In de stromende regen, dat hoort erbij.
Daar, in een steriele ziekenhuiskamer ligt mijn moeder, ze slaapt. Ik ga naast haar zitten en houd haar hand vast. Na een lange tijd doet ze haar ogen open. We kijken elkaar aan. Dan omhelzen we elkaar. 

Geen woorden. Alleen vasthouden. Tien kille, boze jaren vallen zomaar ineens weg. Niets wat destijds zo belangrijk scheen, doet er nu meer toe. Uiteraard breekt op dat moment de zon door. 
Moeder en dochter. 

Daarna een wonderbaarlijk herstel. De doktoren begrijpen er niets van. Al na een paar dagen mag ze naar huis, mijn ouderlijk huis waar ik tien jaar niet meer ben geweest. Alles staat er nog net zo, alsof ik nooit ben weggeweest.
Er breekt een gouden tijd aan. Mijn kinderen leren eindelijk hun oma kennen en  we genieten zo ontzettend van elkaar…

Maar dit is de werkelijkheid: gistermiddag vond ik op de mat een grote, witte envelop van een notariskantoor. Ik haalde er een stapel papieren uit en begon die door te bladeren. In eerste instantie begreep ik niet waar het over ging. Woorden als 'machtiging', 'erfgenamen', 'boedel'… ik kon ze niet plaatsen. Totdat ik deze zin las: wij condoleren u met het overlijden van uw moeder.

Ze is op 20 april overleden. Twee weken geleden al. Ik heb geen rouwkaart gekregen, weet van geen begrafenis. De tien kille jaren zijn geruisloos overgegaan in een eindeloze, grauwe winter.

Zo hard. 
En zo verdrietig.

Criminele senioren, een onderschat probleem

Posted on by
4

Spaarbankboekje

Ze zien er niet uit als criminelen. Vaak zijn het broze mannetjes in gesteven, vooroorlogse pakken, met gebitten die uit hun mond rollen bij een flinke hoestbui. 'Een vriendelijke, oude baas', denk je dan, maar schijn bedriegt! Waar ze maar kunnen, belazeren ze de kluit zonder aanzien des persoons: of ze nou een rechtschapen bankemployxe9 of een goudeerlijke winkelbediende voor zich hebben.
Zo heeft mijn eigen grootvader van vaders kant, ogenschijnlijk een godvrezend en gezagsgetrouw musicus, ooit een schandelijke identiteitsfraude gepleegd, zij het op een dermate knullige manier dat hij jammerlijk door de mand viel. 

Het ging zo: opa had een spaarbankboekje (zo heette dat in de jaren zestig) geopend voor zijn kersverse kleinzoon, een Grieks jongetje dat twee jaar was toen mijn ouders het adopteerden.
Toen hij op 'kraambezoek' kwam – of hoe noem je zoiets bij tweejarige adoptiekinderen – drukte hij terloops het bankboekje in mijn vaders hand: 'voor de kleine jongen'.

Mijn vader sloeg het open en was verbijsterd. blijkens dit document was mijn broer niet geboren in Athene maar in Arnhem, opa's woonplaats. Bovendien was de kersverse rekeninghouder geen forse peuter van twee jaar, maar een baby die een paar weken tevoren het levenslicht had gezien.
'Pa, hier klopt niets van!' zei m'n vader, waarop opa deze obscure zin uitsprak: 'Wat zwart is moet bedekt blijven'. 
In zijn ogen was adoptie kennelijk een duister familiegeheim dat tegen elke prijs bewaard diende te blijven, en dus deinsde hij niet terug voor een heuse bankfraude. 

Ik moest hier onmiddellijk aan denken toen ik in de Volkskrant een bericht las met de kop: 'Opa opgepakt om vervalsen zegeltjes voor kinderboeken'.
De 81-jarige grootvader in kwestie spaarde bij de plaatselijke supermarkt een serie gratis voorleesboekjes bij elkaar. De actie liep ten einde voordat hij de serie compleet had: hij kwam nog twee zegelboekjes tekort. 
Om z'n kleinkinderen niet teleur te stellen, had hij de originele zegels onder het kopieerapparaat gelegd en met deze valse zegeltjes de laatste spaarboekjes gevuld. Toen hij ze bij de caissiere wilde inwisselen, liep hij tegen de lamp. De politie werd erbij gehaald en nu ligt de zaak bij het Openbaar Ministerie dat bekijkt of grootvader strafrechtelijk zal worden vervolgd.

Mijn opa is er destijds mooi mee weggekomen: m'n vader heeft de zaak bij de bank rechtgezet onder het mom van 'oude man, heeft ze niet allemaal meer op een rijtje'. De zegelvervalser komt er waarschijnlijk met een boete vanaf. Z'n leeftijd en het doel van z'n vergrijp zullen als verzachtende omstandigheden gelden.

Ten onrechte natuurlijk! Hier moet keihard worden opgetreden. Immers, het begint met een vals spaarbankboekje en voor je het weet probeert zo'n kerel je een nietbestaand timeshare-appartement in Torremolinos aan te smeren; het begint met spaarzegeltjes onder het kopieerapparaat, en binnen de kortste keren betaalt opa z'n boodschappen met zelfgeknutselde eurobiljetten. 

Ik zeg: lik op stuk! Water en brood! Minimumstraffen voor senioren… Fred Teeven, doe er iets aan! 

Het lijk in de krant

Posted on by
3

Baflo

Op pagina vier van de Volkskrant staat vandaag een nare foto: iemand ligt erg dood-achtig op z'n rug in een grasveldje of berm. Het onderschrift leert dat het gaat om de 'met zijn eigen dienstwapen neergeschoten (fijn epitheton!) motoragent woensdagavond in het Groningse dorp Baflo'. Ik denk trouwens steeds dat ze 'Buffalo' zeggen, wat helemaal geen gekke naam zou zijn voor zo'n wildwestdorp, ook al ligt het in het noordoosten.

Maar goed, het is dus een nare foto en je kunt je afvragen of de krant die moet plaatsen. Daar wordt dan ook over getwitterd. Voor @luukkoelman had het niet gehoeven, @jolievdk denkt daar in dit geval anders over, @luukkoelman verplaatst zich in de gevoelens van de nabestaanden.

Zelf heb ik ook altijd gevonden dat je het de familie van een slachtoffer niet kunt aandoen om al te plastische beelden te verspreiden van wat hun dierbare is overkomen. Tot gisteren.

Ik was bij de perspresentatie van 'De koningin en ik', een zevendelige serie van omroep MAX waarin mensen vertellen over hun ontmoeting met Beatrix.  Omdat ik ook in het programma voorkom, was ik uitgenodigd bij de feestelijke voorvertoning in paleis Het Loo.
Er waren nog wat 'meewerkenden' in het zaaltje aanwezig, onder wie een mevrouw wiens zoon twee jaar geleden werd doodgereden door Karst T.
Een paar dagen later waren Willem-Alexander en Maxima bij haar thuis op bezoek geweest. Vermeldenswaardig was de instructie die zij vooraf kreeg: denk erom dat u niet uw huis gaat schilderen of snel een nieuwe bank koopt, het moet gewoon zijn zoals u er altijd bij zit (alsof ze in een verveloze blokhut tussen plastic tuinstoelen leeft).

Voor omroep MAX werd de mevrouw, samen met haar dochter gexc3xafnterviewd in haar nette, gezellige huiskamer. Zittend op een bank met witgehaakte antimakassars, bladerde de oude dame door een dik fotoalbum: kijk, dit is Addy. God ja, daar ligt-ie dan…

Het waren foto's van de ramp! Krantenknipsels, gewone afdrukken, alles wat ze maar had kunnen bemachtigen over de dodenrit van Karst T: bladzijde na bladzijde gevuld met het afgrijselijke dat hun Addy was overkomen. Een plakboek van de dood, met liefde getoond aan de Nederlandse televisiekijker.

Nu ik dit heb gezien, kijk ik anders naar die foto in de krant. Ik zie een keukentafel in Baflo, vol rekeningen, rouwpost en vazen bloemen. Daartussen ligt de Volkskrant, opengeslagen op pagina vier; een schaar en een tube lijm liggen klaar…

De tuinman, de Syrixc3xabr en de dood

Posted on by
Reply

Een Syrische dichter ontvlucht z'n land omdat z'n leven daar in gevaar is. Hij belandt in het veilige Nederland, waar hij op klaarlichte dag in een winkelcentrum wordt doodgeschoten.

Ik moest meteen aan het gedicht De tuinman en de dood van Van Eyck denken. Alles klopt: Syrixc3xab en Perzixc3xab zijn in mijn rudimentaire topografische beleving min of meer hetzelfde (ik kan Amersfoort en Apeldoorn ook niet uit elkaar houden) en bij een tuinman heb ik net zo'n romantische associatie (denk Lady Chatterley, al gaat het daar eigenlijk om een jachtopziener, maar dat is ook buiten) als bij een dichter.

De Tuinman en de dood dus, waarvan ik zojuist ontdekte dat Van Eyck het eigenlijk kundig heeft gejat (of mogen we zeggen: 'hertaald'?) van Jean Cocteau, die het weer had 'gebaseerd op' een oude Arabische vertelling…

Enfin, dat maakt het gegeven niet minder waar, en de dood van een gevluchte Syrixc3xabr in een winkelcentrum in Alphen aan de Rijn niet minder tragisch.

De tuinman en de dood

Een Perzisch Edelman:

Van morgen ijlt mijn tuinman, wit van schrik,
Mijn woning in: "Heer, Heer, xc3xa9xc3xa9n ogenblik!

Ginds, in de rooshof, snoeide ik loot na loot,
Toen keek ik achter mij. Daar stond de Dood.

Ik schrok, en haastte mij langs de andere kant,
Maar zag nog juist de dreiging van zijn hand.

Meester, uw paard, en laat mij spoorslags gaan,
Voor de avond nog bereik ik Ispahaan!" -

Van middag (lang reeds was hij heengespoed)
Heb ik in 't cederpark de Dood ontmoet.

"Waarom," zo vraag ik, want hij wacht en zwijgt,
"Hebt gij van morgen vroeg mijn knecht gedreigd?"

Glimlachend antwoordt hij: "Geen dreiging was 't,
Waarvoor uw tuinman vlood. Ik was verrast,

Toen 'k 's morgens hier nog stil aan 't werk zag staan,
Die 'k 's avonds halen moest in Ispahaan."

P.N. van Eyck

 

Gegeven paard…

Posted on by
1

Dit krijg je dus als je schoonouders je blog lezen:

Patatzak

(Overigens vond mijn Griekse moeder het concept van patat in een papieren puntzak net zo idioot.)

 

De moeder, de kip en de spaghetti

Posted on by
3

Doormidden

Mijn moeder logeert twee weken bij ons. Tot nu toe verloopt het verblijf tamelijk ontspannen. De toeristenfuiken hebben we de vorige keren al gedaan en net als ik begrijpt mijn moeder meteen: heb je xc3xa9xc3xa9n molen gezien, dan ken je ze allemaal. Hetzelfde geldt voor mopperende oude vrouwtjes in klederdracht. 

De meeste tijd brengt moeders nu dus thuis door. Ze hangt op de bank, in pyjama ('Waarom aankleden, ik ben toch bxc3xadnnen?'); rookt sigaretjes in de tuin (in pyjama); doet middagdutjes (handig dat je dan je pyjama nog aanhebt) en moppert op onze kat die volgens haar in een Chinese afhaalmaaltijd thuishoort en niet in een net huis.

Exc3xa9n ding is niet veranderd en dat is dat ze kookt. 's Ochtends vraagt ze aan ons wat we die dag willen eten en vervolgens maakt ze iets anders. Of ze kookt wat wij vragen en eet dan zelf iets onbegrijpelijks wat ze ook heeft gemaakt. Gisterochtend moest ik te fiets heel Hilversum door op zoek naar gedroogde witte bonen voor een of andere soep die ze moest en zou koken. De soep is er nog steeds niet, maar er ligt nu wel een kilo gedroogde witte bonen op de keukentafel, geflankeerd door twee reusachtige winterwortels en een bos van een mij onbekend groen gebladerte.

Vanavond schafte de pot zowaar precies wat we hadden besteld: spaghetti met kip. Ik maak dat recept zelf zeker een keer in de twee weken en beschouw mezelf als behoorlijk deskundig op het gebied van de kippensaus. De grote vraag was nu natuurlijk wie de betere kippensaus maakt: mijn moeder (de grondlegster) of ik (de excellente leerling).

Met argusogen keek ik over haar schouders mee in de keuken. Tot mijn schrik bleek ze op tal van punten af te wijken van – naar wat ik beschouw als – het oorspronkelijke recept: de ui wordt niet gesneden maar geraspt; de kip wordt niet onder stromend water gewassen maar in een met water gevulde gootsteen; het vel wordt niet verwijderd 'want daar zitten alle vitamines in', en er gaan niet vier maar zeker tien pimentkorrels in.

Het resultaat was verpletterend lekker. Mijn moeder was zich er niet van bewust, maar ik had de huisgenoten van tevoren gevraagd te vertellen welke variant het lekkerst was, die van haar of die van mij. Gelukkig waren ze het er unaniem over eens dat beide versies even lekker zijn. (Mijn dreigement dat we voortaan altijd andijvie eten als ze die van m'n moeder kozen, staat daar volkomen los van, zo werd mij verzekerd)

Zelf realiseer ik me maar al te goed dat ik nooit zo zal koken als mijn moeder. De cultuurkloof is te groot. Mijn moeder raspt drie sinaasappels voor haar taartbeslag en legt ze daarna terug op de schaal, terwijl ze eruit zien als tennisballen die jarenlang het favoriete speeltje van een grote, kwijlende hond zijn geweest. Mijn moeder gebruikt een pond gehakt uit een kiloverpakking en legt het resterende gehakt open en bloot in de koelkast 'voor de volgende keer'. Mijn moeder wxc3xa1st kippen voordat ze de pan in gaan!

Misschien is de foto hierboven nog wel de beste manier om te illustreren dat zij en ik uit totaal verschillende werelden komen. Ze vroeg mij of ze een tweede pak spaghetti in de pan zou gooien en ik zei: nee, doe maar de helft.

Het zou niet bij me opkomen dat je een pak spaghetti ook op deze manier kan halveren… 

Mission impossible

Posted on by
6

Ff bellen

Spreek ik met mevrouw Van Dongen?

Ja.

U spreekt met Dirk de Vries (of iets dergelijks) van de Stichting Kinderpostzegels. 

Goedenavond.

Goedenavond, mevrouw Van Dongen. Ik wil u nog bedanken dat u ook dit jaar weer postzegels bij ons hebt gekocht.

Ik heb geen postzegels bij u gekocht…

Nee??? Maar ik heb hier staan dat u…

ik heb kerstkaarten gekocht.

Oh! Ja, haha, dat klopt ook. U bent in ieder geval een trouwe klant en daarom wil ik u wat uitleggen over de werkzaamheden van de Stichting Kinderpostzegels. Weet u welke goede doelen wij bijvoorbeeld steunen?

Niet precies nee. Maar ik ga ervan uit dat het allemaal goede doelen zijn die met kinderen te maken hebben. Kunt u me vertellen waar dit gesprek naartoe gaat? Meteen maar ter zake komen?

Ja. Het punt is: de inkomsten uit de verkoop zijn niet langer kostendekkend voor de doelen die wij steunen en daarom…

… wilt u mij vragen om een maandelijkse storting te doen? Dat ga ik niet doen, kan ik u nu al zeggen.

Het hoeft niet maandelijks. Het kan ook een jaarlijkse eenmalige (!) storting zijn, bijvoorbeeld. Waar het om gaat is dat wij niet langer al onze doelen kunnen steunen op deze manier.

Maar is het dan niet handiger om die doelen bij te stellen? Om er bijvoorbeeld een paar uit te kiezen en die te steunen met wat er wxc3xa9l binnenkomt? 

En hoe ziet u dat voor zich? Moeten we dan maar zeggen: ok, huiselijk geweld tegen kinderen, dat laten we voor wat het is? Juist in een tijd waarin de overheid ook al op dat soort dingen bezuinigt?

Als dat uw belangrijkste doel is, dan blijft u dat toch steunen? Dan bezuinigt u ergens anders op.

Maar waarop? Voorlichting op scholen over eetstoornissen? Voorlichtingsprogramma's over pesten?

Bijvoorbeeld. Er zijn gelukkig andere instanties die zich daar ook mee bezighouden. Dan kunt u voluit gaan voor de kindermishandeling, met de inkomsten uit de huis-aan-huis verkoop. Want die blijf ik gewoon steunen.

Kan ik u niet overhalen tot een eenmalige jaarlijkse donatie?

Nee echt niet. Maar ik beloof u met de hand op m'n hart dat ik de volgende keer weer meedoe, als ze aan de deur komen.

Het is dat u helemaal in Hilversum woont. Anders kwam ik graag bij u aan de deur!

En dan zou de koffie ook zeker voor u klaarstaan! 

Mag ik u toch bedanken voor dit gesprek?

Graag gedaan hoor, en veel succes ermee. Goedenavond.

‘Befkanker’

Posted on by
6

Kotopoulo

'We hadden vandaag seks op school', zei Dochter A, terwijl ze haar bord volschepte met makaronia kotopoulo (mijn specialiteit). 

Hoe reageer je als opvoeder op zo'n mededeling?
Er schoten talloze mogelijkheden door m'n hoofd: naar de politie stappen; een groep verontruste ouders mobiliseren en brandschattend naar het schoolgebouw trekken; de opmerking negeren en razendsnel over iets anders beginnen; doorvragen. 

Oudste dochter, die van nature meer primair reageert, hield haar handen tegen haar oren en zei: 'Wil ik dit horen, dacht het niet hxe8?'

Mee-etend vriendinnetje riep: Ja echt wel, seksles. Over bxe8ffen!!!
Ze leek even te stikken in een hap spaghetti, maar vervolgde toen: 'Zij is xe9cht gek hoor,' doelend op dochter A, 'weet je wat ze aan m'n vader vroeg?'

'Niet zeggen niet zeggen!' gilde A, maar het vriendinnetje was niet meer te stoppen: 'Nou, toen m'n vader ons net hierheen bracht, vroeg ze aan hem of-ie weleens (proestende schater) gebxe9ft had!!!

'Gad-ver-damme!' zei oudste dochter.

En toen knalde jongste dochter erin: 'Dan moet je ook zeggen wat je vader toen zei. Weet je wat hij zei? Hij zei: JA HOOR, LAATST NOG!'
De meisjes konden niet meer op hun stoel blijven zitten en rolden gillend van plezier over de grond.

Oudste dochter rolde met haar ogen en zei: 'Mag ik hxe9xe9l erg van tafel, plixe9z?'

Later die avond kwam de vader in kwestie z'n dochter ophalen. 
Ik moet zeggen: je kijkt dan toch anders naar zo'n man. Een soort onbehagen, gemengd met respect. 
Ik vraag me alleen af of ik hem, gezien de nieuwste stand van de wetenschap, niet zou moeten waarschuwen… 

(Op de foto: makaronia kotopoulo. Recept vind je hier)

 

 

Talentenjacht

Posted on by
1

Talentenjacht 

Er heerste een nerveuze bedrijvigheid in het wijkcentrum waar een talentenjacht voor kinderen werd gehouden: meisjes met teveel make-up strompelden rond op hoge hakken van hun moeder; een oudere heer schonk koffie, thee of limonade die je op vertoon van een consumptiebon xc3xa1 1 euro kreeg met naar keuze een zakje chips of een gevulde koek, en twee kloeke dames rukten aan pluggen en stekkers om een hardnekkige bromtoon uit de versterker weg te krijgen.

Intussen reden vrijwilligers rolstoelen de zaal in met bewoners van een nabijgelegen leefgemeenschap voor 'de anders begaafde medemens' en parkeerden die in de buurt van het podium.
Even dreigde een relletje te ontstaan: een meneer was met z'n rolstoel precies vxc3xb3xc3xb3r de tafel geplaatst waar straks een driehoofdige jury de optredens kritisch moest beoordelen om uiteindelijk de winnende act aan te wijzen.
Na wat geharrewar werd de persoon in kwestie verplaatst waardoor hij ineens niet meer vxc3xb3xc3xb3r maar achter de jurytafel zat, pontificaal naast de voorzitter van de jury!
Ik stapte voor de aardigheid even op hem af en wenste hem sterkte bij het jureren want potverdorie, dat leek me nog een hele klus!
Schuddend van plezier over z'n vermeende status knikte de man die dus helemaal geen jurylid was maar zxc3xb3 groot was het verschil met de echte juryleden nou ook weer niet. 

Na wat vertraging – altijd gedonder met zo'n geluidsinstallatie! – kon de show beginnen.

Het voert te ver om hier alle optredens te bespreken.
Denk aan groepjes meisjes van grofweg zes tot dertien jaar die een liedje playbacken, al dan niet vergezeld van danspasjes; 
denk aan vier jongetjes die hiphoppen in een soort free-style, wat erop neerkomt dat iedereen afzonderlijk maar wat doet, bij voorkeur met de rug naar het publiek;
denk aan een intermezzo van 'De superlenige kids', twee kleuters die al kopje duikelend het podium oversteken;
denk aan een vrouw van een jaar of dertig uit genoemde woongemeenschap die, krols kruipend over het podium, een Lady Gaga-act neerzet waarvan het origineel nog rode konen zou krijgen.

Exc3xa9n optreden wil ik eruit lichten en dat is dat van De Twee Gitaristen.
De presentatrice wees het publiek van tevoren al op een bijzonderheid: xc3xa9xc3xa9n gitaar was versterkt, maar de andere niet, dus ze hadden een verschillende geluidssterkte.
De zaal hield de adem in: je voelde dat er iets bijzonders ging gebeuren…

Het tweetal, jongens van een jaar of twaalf, nam uitgebreid de tijd om de gitaren te stemmen. Op ongelooflijk subtiele wijze ging het stemmen over in iets dat het midden hield tussen Smoke on the Water en het thema van Mission Impossible, maar toen klonk er een doffe dreun, gevolgd door een schreeuw.
Consternatie: iemand had een filmcamera over de ballustrade laten vallen, precies op de knie van een dame die in haar rolstoel van de muziek zat te genieten.
Vrijwilligers schoten toe om de onfortuinlijke vrouw te kalmeren. Geluk bij een ongeluk was wel dat de knie de val van het apparaat had gebroken zodat na een korte pauze ('laten we allemaal maar even een bekertje limonade halen voor de schrik') de show xc3xa9n de opname hervat konden worden.

Exc3xa9n van de gitaristen (de elektrisch versterkte) was inmiddels afgehaakt, maar de andere wilde nog graag een nummer voor ons doen.
De presentatrice vroeg om uiterste stilte, de jongen boog zich over z'n gitaar en toen gebeurde het: hij sloeg naar binnen. 
In plaats van een leuk liedje te spelen, pakte hij xc3xa9xc3xa9n snaar tussen duim en wijsvinger en liet die drie, vier keer terugketsen op de klankkast. Daarna sloot hij z'n ogen en… deed niets meer. 

Dat wxc3xa1s het!

De zaal werd rumoerig. Het was duidelijk: wij waren nog niet klaar voor deze muziek.
De presentatrice vroeg snel om een daverend applaus, waarna het jongetje met wazige blik het podium verliet.
Het juryberaad kon beginnen.

Over de uitslag kunnen we kort zijn: het meisje met het kortste rokje en de hoogste hakken (zie foto) heeft gewonnen. 
Lady Gaga kreeg ook een beker. Ze beloofde dat ze volgend jaar zou terugkomen met precies dezelfde act en gelijk heeft ze: als iets goed is moet je er niets aan veranderen.

Even naar de bieb

Posted on by
Reply

Efeze

Niet geschoten is altijd mis en daarom heb ik mezelf onlangs enorm lopen opdringen bij een tijdschrift waarvoor ik graag zou willen werken.

De hoofdredactie bleek op voorhand niet totaal afwijzend tegenover mijn avances te staan en stelde voor dat ik eens wat ideexc3xabn zou opsturen. En dus ging ik naar de bibliotheek.
Hilversum heeft een prachtige bieb! Er is een leescafxc3xa9 met heerlijke tosti's; een loungehoek waar je lekker in slaap kunt vallen boven een boek. Zonder boek kan ook, maar dan loop je het risico weggestuurd te worden, zoals de ladderzatte man laatst die onverbiddellijk de regen in werd gebonjourd, terwijl hij met dikke tong riep: Een borrel of twee! Een borrel of twee!

Ik hield het bij koffie en had me net goed en wel geinstalleerd met een stapel bladen en kranten waaruit ik ideexc3xabn voor m'n open sollicitatie hoopte op te doen, toen er een schaduw over me heen viel, afkomstig van een grote, blonde man die me indringend aankeek en vroeg: blijf je hier nog lang zitten?

Wijzend op de stapel lectuur en de beker koffie zei ik dat dat wel de bedoeling was, maar dat de overige stoelen aan m'n tafel vrij waren, mocht hij een plek zoeken.
Daar ging het niet om, zei hij, en hij hield een boek voor m'n neus. Of ik die schrijfster kende. 
De naam kende ik wel, maar ik was nog niet zo eraan toegekomen om me in haar werk te verdiepen. Toen volgde de toelichting: de schrijfster was as we speak in de bieb aanwezig en zou weldra geinterviewd worden door de beroemde presentator X voor een radioprogramma. Nou leek het de redactie leuk als een toevallige bibliotheekbezoeker eens een boek van haar zou doorbladeren en dan in de uitzending vertelde wat de eerste indruk was. Of ik dat wilde doen…

En zo zat ik even later als een bezetene een boek diagonaal door te lezen en te scannen op mooie zinnen waar ik iets luisterenswaardigs over zou kunnen zeggen. 
Mijn soort boek was het niet, dat was vrij snel duidelijk. Er gingen wel mensen in dood, maar die waren voorzover ik het zo snel kon zien niet op wrede, zinloze wijze van het leven beroofd. Het ging niet zozeer over een morsige, cynische dagbladjournalist die zich vastbijt in een zaak die zo gruwelijk is dat het elk menselijk begrip ontstijgt, als wel over een pubermeisje dat worstelt met een depressie en dat voor haar ouders verborgen tracht te houden. Ook een belangrijk thema maar, zoals gezegd, niet voor mij.

Een kwartier later stond de redacteur alweer naast me: of ik maar mee wilde komen.
Op de kinderafdeling was de grote tijdschriftentafel voor de gelegenheid omgetoverd tot een studio met wel erg veel camera's op statieven. Wat moet een radioprogramma daar nou mee?
Welnu, het was helemaal geen radioprogramma, dat had ik verkeerd begrepen. Het was voor televisie… en toen zat ik al naast presentator X, recht tegenover de schrijfster van het boek over het suicidale pubermeisje en moest ik antwoord geven op de vraag: zou je dit boek meenemen uit de bibliotheek?

In een poging diplomatiek te zijn xc3xa9n intelligent over te komen (die camera's!) en ook nog geloofwaardig te zijn voor vrienden die het eventueel te zien kregen, zei ik dat ik het zeker mee zou nemen maar dat ik niet wist of dat dan voor mezelf was, of voor m'n twaalfjarige dochter.

De presentator schoot in de lach en keek de schrijfster aan. Die keek gekwetst en begon een verhandeling over de zwaardere thema's die toch ook werden aangeroerd en die misschien minder geschikt waren voor de tere tienerziel. 

Toen werd ik vriendelijk bedankt en kon ik weer gaan. Ik ging terug naar m'n tafel en probeerde tevergeefs nog wat te lezen in de bladen die ik had klaargelegd. Op de fiets naar huis realiseerde ik me dat ik m'n bril nog ophad, die ik alleen gebruik om te lezen. Ook dat nog!
Dus als je straks op tv (nee ik zeg niet wat, wanneer, hoe) een bebrilde vrouw iets ziet raaskallen over een boek dat ze overduidelijk niet heeft gelezen, ga dan even koffiezetten of blokjes kaas snijden. Of nog beter: zet de tv uit en ga een boek lezen.

(foto: de bibliotheek van Efeze. Naar verluidt liep er een ondergrondse gang van de bibliotheek naar het bordeel. Zo konden de Griekse mannen naar waarheid tegen hun vrouw zeggen: schat, ik ga nog even naar de bieb…)