Nadat ik had vastgesteld dat bij de Kringloopwinkel in het schapje ‘medische boeken’ alleen maar boeken over seks staan (mijn favoriet: ‘Gezondheidsgids voor homosexuelen’), liep ik over de parkeerplaats terug naar de Muziekschool om Anna van harples op te halen.
Ik hoorde een onderaards grotgeluid en struikelde bijna over een man die op de grond tegen de muur hing. Ik boog me voorover om te verstaan wat hij gromde, en verstond: ‘bel 112′.
Dus ik pakte mijn mobiel en belde 112.
De telefoon ging vijf keer over, dat vond ik eigenlijk nogal lang duren voor een alarmnummer. Toen werd er opgenomen met een onmogelijke vraag: ’112 alarmcentrale, wie wilt u spreken?’

‘Eh, doet u maar een ambulance?’
‘Waar bevindt u zich?’
‘Voor de muziekschool.’
‘Welke plaats?’
‘O, Hilversum.’

Het werd steeds lastiger. Waar ik precies stond. Geen idee hoe die straat heette. Hoe oud de meneer was die op de grond lag. Weetikveel.
En toen het bevrijdende: ‘de ambulance is onderweg’.

Ik knielde bij de man en probeerde wat met hem te praten. Hij mompelde iets over een epileptische aanval. Ik rook vooral sterke drank. Het was een beetje een zonderlinge meneer: z’n kleren waren best netjes, maar z’n nagels waren ongelooflijk vuil en z’n tanden waren bruin. Z’n ogen draaiden steeds weg. Het zag er eng uit.
‘Hoi mama!’ Anna stond naast me.
Ik legde uit dat de meneer niet lekker was geworden en dat er een ambulance aankwam.
De man leek iets helderder. Hij vroeg wie Anna was. Toen ik vertelde dat ze net harp had gespeeld, zei hij: ik speel ook harp. Toen zakte hij weer weg.

Er waren vijf minuten verstreken sinds ik 112 had gebeld. Het voelde als veel langer. Ik vroeg Anna om langs de weg op de uitkijk te gaan staan. Tegen de man op de grond zei ik dat het misschien even duurde omdat het verkeer in Hilversum overal is omgeleid. ‘Vertel mij wat, ik ben taxichauffeur’, zei hij.
In de verte hoorde ik een sirene. Om ons heen begon zich een groepje belangstellenden te vormen. De man stak z’n hand naar me uit: ‘trek me es overeind’, zei hij. Ik zei dat ik er niet over peinsde, dat hij gewoon moest blijven zitten. (Ja zeg, straks komt die ambulance en is de vogel gevlogen!)

Acht minuten nadat ik had gebeld, reed de ambulance de parkeerplaats op. Er sprongen twee broeders uit die meteen allerlei apparaten op de man aansloten en hem vragen stelden als: wanneer bent u geboren? en: hoeveel alcohol hebt u gedronken?

Mijn taak zat erop. Terwijl ik naar huis fietste, fantaseerde ik dat de man eigenlijk een miljonair is die kind noch kraai heeft, en die uit dankbaarheid z’n hele vermogen aan mij schenkt.

Maar met een lintje van Hare Majesteit ben ik ook al blij hoor.

(Toch raar dat er nog steeds geen cameraploeg van Hart van Nederland is langsgeweest…)