Ze zien er niet uit als criminelen. Vaak zijn het broze mannetjes in gesteven, vooroorlogse pakken, met gebitten die uit hun mond rollen bij een flinke hoestbui. 'Een vriendelijke, oude baas', denk je dan, maar schijn bedriegt! Waar ze maar kunnen, belazeren ze de kluit zonder aanzien des persoons: of ze nou een rechtschapen bankemployxe9 of een goudeerlijke winkelbediende voor zich hebben.
Zo heeft mijn eigen grootvader van vaders kant, ogenschijnlijk een godvrezend en gezagsgetrouw musicus, ooit een schandelijke identiteitsfraude gepleegd, zij het op een dermate knullige manier dat hij jammerlijk door de mand viel.
Het ging zo: opa had een spaarbankboekje (zo heette dat in de jaren zestig) geopend voor zijn kersverse kleinzoon, een Grieks jongetje dat twee jaar was toen mijn ouders het adopteerden.
Toen hij op 'kraambezoek' kwam – of hoe noem je zoiets bij tweejarige adoptiekinderen – drukte hij terloops het bankboekje in mijn vaders hand: 'voor de kleine jongen'.
Mijn vader sloeg het open en was verbijsterd. blijkens dit document was mijn broer niet geboren in Athene maar in Arnhem, opa's woonplaats. Bovendien was de kersverse rekeninghouder geen forse peuter van twee jaar, maar een baby die een paar weken tevoren het levenslicht had gezien.
'Pa, hier klopt niets van!' zei m'n vader, waarop opa deze obscure zin uitsprak: 'Wat zwart is moet bedekt blijven'.
In zijn ogen was adoptie kennelijk een duister familiegeheim dat tegen elke prijs bewaard diende te blijven, en dus deinsde hij niet terug voor een heuse bankfraude.
Ik moest hier onmiddellijk aan denken toen ik in de Volkskrant een bericht las met de kop: 'Opa opgepakt om vervalsen zegeltjes voor kinderboeken'.
De 81-jarige grootvader in kwestie spaarde bij de plaatselijke supermarkt een serie gratis voorleesboekjes bij elkaar. De actie liep ten einde voordat hij de serie compleet had: hij kwam nog twee zegelboekjes tekort.
Om z'n kleinkinderen niet teleur te stellen, had hij de originele zegels onder het kopieerapparaat gelegd en met deze valse zegeltjes de laatste spaarboekjes gevuld. Toen hij ze bij de caissiere wilde inwisselen, liep hij tegen de lamp. De politie werd erbij gehaald en nu ligt de zaak bij het Openbaar Ministerie dat bekijkt of grootvader strafrechtelijk zal worden vervolgd.
Mijn opa is er destijds mooi mee weggekomen: m'n vader heeft de zaak bij de bank rechtgezet onder het mom van 'oude man, heeft ze niet allemaal meer op een rijtje'. De zegelvervalser komt er waarschijnlijk met een boete vanaf. Z'n leeftijd en het doel van z'n vergrijp zullen als verzachtende omstandigheden gelden.
Ten onrechte natuurlijk! Hier moet keihard worden opgetreden. Immers, het begint met een vals spaarbankboekje en voor je het weet probeert zo'n kerel je een nietbestaand timeshare-appartement in Torremolinos aan te smeren; het begint met spaarzegeltjes onder het kopieerapparaat, en binnen de kortste keren betaalt opa z'n boodschappen met zelfgeknutselde eurobiljetten.
Ik zeg: lik op stuk! Water en brood! Minimumstraffen voor senioren… Fred Teeven, doe er iets aan!
Ik vind dit een triest onderwerp. Je zult zulke opa’s maar in je familie hebben.
.Een 2-jarig Atheens jochie dat een Arnhems baby’tje blijkt te zijn, niks mis mee, denk ik dan, maar ik ben ook geen familie.
.Een opa van 81: 2 domme zegeltjes te kort. So what! Dan kopieer je toch op je kopieerapparaat in kleur. Zo’n opa moet je op een voetstuk plaatsen! Dat is een Opa 2.0(!} waar je het OM (‘Oude Mannetjes’) veel beter bij kunt betrekken voor de realisatie ervan.
.Ik heb met die Senioren’ te doen, zij hebben nog maar een spanne tijds voor zoiets, de jongere generatie ‘Senioren’ begint al veel eerder. (zie later) Die mensen kun je afrekenen op hun daden, maar als je 81 bent dan is toch alles verjaard? Of niet soms.
.Voor ik het vergeet: ik heb ook nog een Spaarbankboekje op mijn naam, gedateerd: mei 1928.
[Ik stop, anders lijkt het op een blog :-)]
Dank voor je mooie reactie, @tiesbaas.
Dit soort verhalen zijn mijns inziens de mooiste (en meest schrijnende) voorbeelden van het menselijk onvermogen.
Die opa met z’n zegeltjes: hartverscheurend! Dat gestuntel bij zo’n kopieerapparaat.
En wat denk je van zo’n overijverige kassajuffrouw die die man erbij lapt… hoe sneu kun je zijn!
De baas van die super had dat veel sjieker moeten oplossen: gewoon die opa z’n boek meegeven en zeggen dat hij de volgende keer gewoon even aan de bel moet trekken als hij z’n spaarkaart niet vol krijgt. Die rottige supermarktacties zijn sowieso altijd afgelopen voordat je je servies o.i.d. compleet hebt.
En mijn opa… die lieve schat! Ik geloof dat hij er ook een tientje op had gestort.
Vergeet jij niet je spaarbankboekje op tijd leeg te trekken? ;-)
Begrijp ik nu dat je nog een soort van broer hebt?
dank u voor uw delen. een mooie dag verder.