Op pagina vier van de Volkskrant staat vandaag een nare foto: iemand ligt erg dood-achtig op z'n rug in een grasveldje of berm. Het onderschrift leert dat het gaat om de 'met zijn eigen dienstwapen neergeschoten (fijn epitheton!) motoragent woensdagavond in het Groningse dorp Baflo'. Ik denk trouwens steeds dat ze 'Buffalo' zeggen, wat helemaal geen gekke naam zou zijn voor zo'n wildwestdorp, ook al ligt het in het noordoosten.

Maar goed, het is dus een nare foto en je kunt je afvragen of de krant die moet plaatsen. Daar wordt dan ook over getwitterd. Voor @luukkoelman had het niet gehoeven, @jolievdk denkt daar in dit geval anders over, @luukkoelman verplaatst zich in de gevoelens van de nabestaanden.

Zelf heb ik ook altijd gevonden dat je het de familie van een slachtoffer niet kunt aandoen om al te plastische beelden te verspreiden van wat hun dierbare is overkomen. Tot gisteren.

Ik was bij de perspresentatie van 'De koningin en ik', een zevendelige serie van omroep MAX waarin mensen vertellen over hun ontmoeting met Beatrix.  Omdat ik ook in het programma voorkom, was ik uitgenodigd bij de feestelijke voorvertoning in paleis Het Loo.
Er waren nog wat 'meewerkenden' in het zaaltje aanwezig, onder wie een mevrouw wiens zoon twee jaar geleden werd doodgereden door Karst T.
Een paar dagen later waren Willem-Alexander en Maxima bij haar thuis op bezoek geweest. Vermeldenswaardig was de instructie die zij vooraf kreeg: denk erom dat u niet uw huis gaat schilderen of snel een nieuwe bank koopt, het moet gewoon zijn zoals u er altijd bij zit (alsof ze in een verveloze blokhut tussen plastic tuinstoelen leeft).

Voor omroep MAX werd de mevrouw, samen met haar dochter gexc3xafnterviewd in haar nette, gezellige huiskamer. Zittend op een bank met witgehaakte antimakassars, bladerde de oude dame door een dik fotoalbum: kijk, dit is Addy. God ja, daar ligt-ie dan…

Het waren foto's van de ramp! Krantenknipsels, gewone afdrukken, alles wat ze maar had kunnen bemachtigen over de dodenrit van Karst T: bladzijde na bladzijde gevuld met het afgrijselijke dat hun Addy was overkomen. Een plakboek van de dood, met liefde getoond aan de Nederlandse televisiekijker.

Nu ik dit heb gezien, kijk ik anders naar die foto in de krant. Ik zie een keukentafel in Baflo, vol rekeningen, rouwpost en vazen bloemen. Daartussen ligt de Volkskrant, opengeslagen op pagina vier; een schaar en een tube lijm liggen klaar…