Je hebt toch altijd een beeld van Bekende Nederlanders. Dat is gebaseerd op stukjes in twijfelachtige tijdschriften en op de indrukken die je van ze krijgt als ze bijvoorbeeld op tv hun opwachting maken.
Soms leer je ze In Persona kennen en dan valt het mee. Of tegen.
Het omgekeerde kan trouwens ook gebeuren: je leert iemand kennen en dat blijkt een Bekende Nederlander te zijn. Als je die persoon dan terugziet in zo’n tijdschrift dan lach je schamper want je weet wel beter.
Mariska Hulscher kende ik van RTL Boulevard. Ze had mijn warme sympathie want als Albert Verlinde je een hoer noemt dan levert dat bij mij punten op: wie denkt Alberta wel dat ze is. Mariska heeft haar huwelijk laten sponsoren en een paar maanden later laten ontbinden: mijn zegen heeft ze!
Bovendien vind ik haar een mooie vrouw en zou ik er graag over een paar jaar net zo spannend uit willen zien als zij. F*ck tena-lady, zo kan het ook!
Maar toen las ik haar column in de Spits. Gisteren om precies te zijn. En toen stortte alles in.
De column is een eerbetoon aan haar huishoudster/kinderoppas. Een 65-jarige vrouw van de ouderwetse soort waar je de klok op gelijk kunt zetten: kan niet bestaat niet!
Ziek? Nooit!
Moe? Nooit!
Vergroeid met de kinderen op wie ze past. Exc3xa9n met het huishouden waarover zij de scepter zwaait.
Een factotum! Een juweel!
En deze Bep is nu geveld. Door een hernia. Mariska beschrijft het met een diepgevoelde empathie: Bep kan niet eens meer een kop koffie zetten!
Je voelt wat er gaat komen. Na vijftien jaar trouwe dienst gaat Bep oogsten: bij de vrouw voor wie zij een carriere mogelijk maakte, wier kinderen zij opvoedde en bij wie zij het tapijt legde en behang plakte, mag ze nu op een heerlijke bank in de huiskamer revalideren terwijl Mariska haar in de watten legt… toch?
Nee dus.
Na de opsomming van kwaliteiten van Bep, besluit Mariska haar column met deze *kuch* hartverwarmende woorden:
‘wij voelen op afstand met haar mee, de Hallmarkkaart met een foto van de kinderen is onderweg. Kleine traan, we missen je, Bep. Mariska Hulscher.’
Schaamteloos!
Zie maar hoe je aan je koffie komt. Zoek het lekker zelluf uit!
Klik op het plaatje en lees de hele column. En huiver over zoveel egoisme.
(Eigenlijk weet je het al bij de eerste regel van de tweede alinea: ‘Help, mijn trouwe oppas heeft een hernia.’)
Ik dacht eerst dat het over een kapotte machine ging….. en dat blijkt dus ook zo te zijn. Twee machines eigenlijk. De ene om het werk te doen en de andere heeft geen gevoel. Dat van die kaart is ook opmerkelijk. Krijgt Mariska die dingen gratis als ze het merk in de krant noemt?
Het wachten is op de TV reclame waar Mariska in designkleding – met dito vriendin – iets in het huishouden doet, en vervolgens tijdens een kop koffie ( toch gelukt ) op de bank volledig onterecht opmerkt ” Ik voel me anders , nuttig …. ”
ZE is vast verkeerd gequote , of is schoonheid omgekeerd evenredig aan ongevoeligheid ?
Haha, ja, normaal kan ik nog wel een vergezocht argument vinden om het voor mijn achterachterachterachternicht op te nemen, maar hier slaat ze toch echt de plank mis.
Trouwens, als ik de stukken op de blog can Cinner en Leibele lees, krijg je er geen gedonder mee, met een foto van zo’n column? (ik heb er zelf ook ‘n paar -hoor, maar als je Cinner’s bizarre boete leest..)
Mariska Hulscher is dus toch een hoer en een ongevoelige bovendien?
Precies wat ik erover dacht toen ik het las! Ik heb je gelinkt :)