Ik had een lampje nodig voor de schemerlamp van m'n oudste dochter en dus ging ik naar de Blokker. Het lampje had ik zo gevonden, maar toen viel m'n blik op een pedaalemmer van Brabantia en om onverklaarbare redenen moest ik ineens denken aan opa Arie.

Deze wonderbaarlijke man – de grootvader van mijn echtgenoot – is 95 en de koning van Velsen-Noord. Hij heeft het ouderenwerk in die gemeente opgezet en doet daarnaast alles wat in zijn vermogen ligt om de boel leefbaar te houden. Exc3xa9n van z'n credo's is dat je goed moet zorgen voor je middenstand: als de kleine winkeliers verdwijnen, dan verdwijnt het hart uit je dorp. Dus als opa Arie – ik noem maar wat – een lampje nodig heeft, dan gaat hij naar het lampenwinkeltje in het dorp. En als het juiste peertje besteld moet worden, dan wacht hij daar liever een week op dan dat hij het gaat halen bij V&D of Blokker.

Plotseling bezield door een groot maatschappelijk bewustzijn, legde ik het lampje terug in het schap en verliet ik de Blokker om over te steken naar het kleine winkeltje in elektronica en aanverwante benodigdheden dat er recht tegenover ligt.
Een keurige winkel, met zwart stoffen vloertegels en glazen planken vol koffiezetapparaten, eierkokers en wekkerradio's. Achter de toonbank een oudere heer in een net pak. 'Wat mag er van uw dienst zijn?'

Ik liet m'n kapotte lampje zien. De winkelier pakte het aan, bekeek het aandachtig en begaf zich toen naar een witte ladenkast. Hij trok een la open en pakte er een nieuw lampje uit, dat hij voor me neerlegde: 'Dit moet hem zijn, dat is dan 4,95.'

Daar schrok ik van. Ik besloot open kaart te spelen en zei: 'Maar bij de Blokker hiertegenover kost hetzelfde lampje maar 2,45.'

De man gaf geen krimp, dus ik voegde eraan toe: 'U bent twee keer zo duur!'

Toen knikte de winkelier en zei: 'Ja, dat kan wel wezen, maar dan maken ze er bij Blokker dus geen winst op.'

Nee. Vermoedelijk niet. Bij Blokker gaan ze ervan uit dat je voor een lampje komt en dat je bij de kassa eindigt met naast het lampje een set mokken met bloemenprint, een fleece teeveeponcho en een patathouder van aardewerk in de vorm van een puntzak. Dan hoef je geen winst te maken op dat lampje.

Ik rekende 5 euro af en verliet de winkel, maar zonder het verwachte gevoel van voldoening dat ik had gehandeld in de geest van de onvolprezen opa Arie. Eigenlijk dacht ik alleen maar dit: die winkelier kan net zo goed 2,45 rekenen voor het lampje en een collectebus onder je neus houden voor een vrijwillige bijdrage aan het project 'Red de Kleine Middenstand'.

Waar kun je het nieuwe jaar beter beginnen dan bij je (schoon)familie of bij de Eerste Hulppost. Wij besloten dit jaar tot een combinatie van die twee.

Oudste dochter had haar teen gestoten en tijdens ons bezoek aan Menno’s ouders in Beverwijk werd de pijn zo ondraaglijk, dat opa ons trakteerde op een bezoek aan het Rode Kruisziekenhuis.

Ik kan het iedereen aanraden. Voor de prijs van een bekertje koffie, mag je de hele middag onbeperkt mensenkijken. En geloof me, er valt genoeg te zien.

Zo hadden we de zo goed als overleden meneer die door z’n vrouw met ongelooflijk veel moeite in een stoel werd gehangen, waarbij hij telkens overeind kwam, het lapje voor z’n oog wegtrok en gromde: Ik kan wel staan hoor… (uiteindelijk bleek z’n vrouw degene te zijn die de dokter moest bezoeken).

Ook was er het kleine jongetje dat luidkeels bij de balie uit de doeken deed waarom z’n armpje in het verband zat: Ik was bij opa en oma en toen wou ik televisie kijken en toen viel de stoel en toen was het velletje van m’n arm stuk en het is een stoute stoel en nu gaat oma de stoel weggooien!

En er was de blonde reuzin die met haar moeder samen een baby kwam laten zien aan de dokter. Ze hield een dreunende tirade over de misstanden in de huisartsenzorg (vroeger kwxc3xa1men ze als je een ziek kind had). Ze had al dagen geprobeerd haar baby bij de dokter te krijgen maar het kind had slechts 39 graden koorts en pas bij 41 mocht ze ermee komen. En wat als het nou De Griep was, wat dan? Ja? Ja?
De zuigeling in kwestie sliep intussen als een roosje op de armen van z’n oma. Op een gegeven moment werd hij wakker: een montere, frisse baby die er absoluut niet ziek uitzag.

Toen mochten wij naar de behandelkamer.

Ruim drie uur later verlieten we het ziekenhuis. Op weg naar de uitgang kwamen we de reuzin weer tegen. Ik vroeg hoe het was gegaan. Ze was apetrots: ‘De dokter zegt dat hij het Zesde Zintuig heeft!’
Ze liet het foldertje zien dat ze had meegekregen. De baby bleek de ‘zesde ziekte’ te hebben, een van de vele vlekjesziekten die kinderen tegenwoordig krijgen.

Onze Sophie heeft geen zesde zintuig. Maar wel een gebroken teen. (Zie foto, het is het meest linkse teentje: net boven de groeischijf zie je aan de rechterkant een zwart streepje, dat is de breuk.)

Doffe ellende bij de kranten. Gelukkig reikt Google-Ads de helpende hand: voor ontslagen werknemers is er de HBO-opleiding; voor werkgevers zijn er de ontslagadviezen…

Het leven is vol onzekerheden, maar xc3xa9xc3xa9n ding is boven alle twijfel verheven: ik heb schoenmaat 39.
Weten welke maat schoenen je hebt, geeft houvast. Je kunt elke schoenwinkel binnenlopen en dan weet je dat je bij het rek met ’39′ moet zijn. (Ik koop alleen in de uitverkoop en dan hebben ze de schoenen altijd op maat uitgestald.)

Het is ook handig als je online koopt, op Marktplaats bijvoorbeeld. Daar kun je je zoekopdracht op afstemmen: ‘laarzen Esprit 39′. En dan verschijnen een paarhonderd foto’s van laarzen in verschillende stadia van bruikbaarheid, allemaal in mijn maat. Uitkiezen en bieden maar!

Vorige week bood ene Anke op Marktplaats een paar leuke, bruine schoenen aan van Van Dalen: ‘maat 39, niet gedragen, bieden vanaf 10 euro’.
Ik bood 10 euro en kreeg vrij snel bericht dat ik ze daar wel voor mocht hebben.
Geld overgemaakt en een paar dagen later stond de TNT-bezorger (een Marokkaan met een Arsenal-sjaaltje, dat vond ik grappig) op de stoep met een zorgvuldig dichtgetapete doos.

Gretig rukte ik de doos open en vond de bestelde bruine schoenen: fonkelnieuw, helemaal goed. Dus ik trok ze aan…

Te groot!
Ik kon echt minimaal een duim tussen m’n hiel en de schoen steken.
Schoen uit, omkeren en wat bleek: er stond geen 39 op de zool, maar 40. VEERTIG!

Meteen naar de computer gelopen en daar tikte ik dit mailtje:

Hoi Anke,
Wat maak je me nou: de schoenen zijn helemaal niet maat 39, het is maat 40! Staat ook op de zool…
En nu?

Binnen een kwartier kreeg ik dit verbijsterende antwoord:

Hoi,
Klopt, staat 40 op maar valt toch echt als 39. Ik heb zelf dus ook 39 en de 39 van deze schoen viel als een 38.
Gr. Anke

Ze wxc3xadst het niet alleen, ze praatte het goed! De schoenen zijn niet te groot, mijn voeten zijn te klein! Zelf heeft ze maat 39 en die klopt wel. Zeg maar de ijkmaat 39.

En dus mailde ik terug:

Tja, ik heb maat 39 en ze zijn me duidelijk te groot.  
Misschien vallen ze als een kleine 40 of 39,5, maar zeker niet 39.
Dat had je dan beter in de advertentie kunnen zetten. Zoals je het nu hebt gedaan klopt het gewoon niet.
Marina

Waarop ik dit antwoord kreeg:

Onder 40 hoorde hij helemaal niet thuis, want daar is de schoen gewoon te klein voor. Ik heb maat 39 en qua maatstelling pasten ze mij prima.
Anke

Maatstelling! Je zit fout dus dan ga je rare dure woorden gebruiken om de tegenpartij af te bluffen.
De maatstelling deugt, dus het ligt toch echt aan mij en mijn rare, afwijkende voeten.

Ik heb het er natuurlijk bij gelaten. Hier ga je het toch niet over eens worden.

Die schoenen breng ik wel een keer naar de tweedehandswinkel.
Het is namelijk ondenkbaar dat ik ze ga dragen, ook niet met een inlegzooltje of met een dikke maillot erin.
Waarom?
Omdat ik al xc3xa9xc3xa9n keer in m’n leven van 39 naar 40 ben gegaan en dat wens ik dus echt Nooit Meer Mee Te Maken!

Laat mij in xc3xa9xc3xa9n opzicht altijd 39 blijven…