Anna in haar nieuwe kleren. Niks bijzonders zou je zeggen, ware het niet dat ze ze zelf heeft gekocht. Alleen. Zonder enige bemoeienis mijnerzijds. In een drie etages tellende vestiging van C&A. Ga er maar aan staan!

Het was het logische vervolg op de boodschap die ik haar eerder liet doen: een blik verf halen bij de kluswinkel. Ik legde zorgvuldig uit hoe ze moest lopen: de straat uit, links de stoep blijven volgen. Alle winkels voorbij. Op een gegeven moment denk je: er komen geen winkels meer en dan is het zaak dat je blijft doorlopen want dan opeens is daar: de verfwinkel.

Nagelbijtend heb ik haar terugkomst afgewacht. Zeker vijf keer stond ik op het punt om haar achterna/tegemoet te lopen. Kidnappers, wegpiraten, wildplassers… De Gevaren!

Een half uur later was ze terug. Mxc3xa9t het blik verf. Glimmend van trots. Het was niet eenvoudig geweest. Bijna was ze teruggelopen omdat er helemaal geen winkels meer waren, maar ze was txc3xb3ch doorgegaan en had de winkel gevonden.
Ze vertelde: toen ik terugliep, voelde ik me heel anders… alsof mijn voeten de grond niet meer raakten.

Verf kopen is xc3xa9xc3xa9n ding, maar is mijn negenjarige daarmee ook klaar voor de volgende stap?  Ik besloot de proef op de som te nemen. Bij C&A was op de kinderafdeling een rek met ‘alles 3 euro’. Ik nam Anna mee, gaf haar voor de winkel 10 euro, legde uit waar ze moest zijn en dat ze drie dingen mocht uitzoeken. Maar voordat ze het kocht, moest ze alles passen want ruilen kon niet.

Een uur! Een vol uur heb ik op het plein voor de winkel zitten wachten. Bijna had ik een wildvreemde de winkel ingestuurd met het verzoek even te checken of ze er nog was… toen ze ineens voor m’n neus stond.

Ze had niet alleen kleren gekocht, ze was ook – na het afrekenen – teruggegaan het pashokje in, om haar nieuwe outfit aan te trekken…

Negen jaar en al zelfstandig naar de verfwinkel xc3xa9n je eigen kleren kopen… dat kan maar xc3xa9xc3xa9n ding betekenen: volgend jaar is mijn Anna het jongste kind ooit dat in haar eentje de hele wereld rond zeilt.

Laura Dekker: eat your heart out!