Waar kun je het nieuwe jaar beter beginnen dan bij je (schoon)familie of bij de Eerste Hulppost. Wij besloten dit jaar tot een combinatie van die twee. Oudste dochter had haar teen gestoten en tijdens ons bezoek aan Menno’s ouders in Beverwijk werd de pijn zo ondraaglijk, dat opa ons trakteerde op een bezoek aan het Rode Kruisziekenhuis. Ik kan het iedereen aanraden. Voor de prijs van een bekertje koffie, mag je de hele middag onbeperkt mensenkijken. En geloof me, er valt genoeg te zien. Zo hadden we de zo goed als overleden meneer die door z’n vrouw met ongelooflijk veel moeite in een stoel werd gehangen, waarbij hij telkens overeind kwam, het lapje voor z’n oog wegtrok en gromde: Ik kan wel staan hoor… (uiteindelijk bleek z’n vrouw degene te zijn die de dokter moest bezoeken). Ook was er het kleine jongetje dat luidkeels bij de balie uit de doeken deed waarom z’n armpje in het verband zat: Ik was bij opa en oma en toen wou ik televisie kijken en toen viel de stoel en toen was het velletje van m’n arm stuk en het is een stoute stoel en nu gaat oma de stoel weggooien! En er was de blonde reuzin die met haar moeder samen een baby kwam laten zien aan de dokter. Ze hield een dreunende tirade over de misstanden in de huisartsenzorg (vroeger kwxc3xa1men ze als je een ziek kind had). Ze had al dagen geprobeerd haar baby bij de dokter te krijgen maar het kind had slechts 39 graden koorts en pas bij 41 mocht ze ermee komen. En wat als het nou De Griep was, wat dan? Ja? Ja? Toen mochten wij naar de behandelkamer. Ruim drie uur later verlieten we het ziekenhuis. Op weg naar de uitgang kwamen we de reuzin weer tegen. Ik vroeg hoe het was gegaan. Ze was apetrots: ‘De dokter zegt dat hij het Zesde Zintuig heeft!’ Onze Sophie heeft geen zesde zintuig. Maar wel een gebroken teen. (Zie foto, het is het meest linkse teentje: net boven de groeischijf zie je aan de rechterkant een zwart streepje, dat is de breuk.)
De zuigeling in kwestie sliep intussen als een roosje op de armen van z’n oma. Op een gegeven moment werd hij wakker: een montere, frisse baby die er absoluut niet ziek uitzag.
Ze liet het foldertje zien dat ze had meegekregen. De baby bleek de ‘zesde ziekte’ te hebben, een van de vele vlekjesziekten die kinderen tegenwoordig krijgen.
Ik heb genoten van dit verhaal, fijn dat opa dit alles mogelijk maakte (daarvoor bestaan de opa’s, oma’s hebben een heel andere rol).
Ik wens Sophie een snelle beterschap, vind zelf dat bergschoenen heel fijn schoeisel is maar ja: Sophie is ook nog wat jonger.
P.S. De titel van het boek heb ik inmiddels, volgt spoedig.
beterschap Sophie!!!!
Leuk geschreven!!, En zo maak je met kinderen altijd wel iets mee.
Sterkte dochter, zal wel niet meevallen om nu buiten te lopen,al die sneeuw en gladheid.
En Sophie is…?? Ja, ik hou het allemaal niet meer bij hier hoor.
Dit soort foto’s binnenkort dus ook op Schiphol te bewonderen.