Zaterdagavond, de laatste trein van Amsterdam naar Hilversum.
Aan de andere kant van het middenpad gaan twee mensen zitten: een moeder met haar zoon.

De moeder heeft een zorgelijk gezichtje en kort haar met een uitgegroeid rood spoelinkje.

De zoon, een jaar of zestien, heeft lang, zwartgeverfd haar en een bril. Het type dat je vaak in internetcafxc3xa9′s ziet rondhangen. Alleen heeft hij geen gemoedelijke hashdampen om zich heen hangen maar loert hij met gefronsde wenkbrauwen naar de andere reizigers. En hij weegt vermoedelijk een kilo of driehonderd. 
Z’n lijf past nog net op een tweepersoonsbankje in de trein.

Ze zitten een paar minuten zwijgend tegenover elkaar.
Dan opent de jongen zijn ontevreden mond en stoot xc3xa9xc3xa9n enkel woord uit: ‘Honger!’

Meteen komt moeder in actie: ze rommelt in een plastic tas en haalt er een zak eierkoeken uit. Die geeft ze aan haar zoon.
De rest van de rit propt hij de ene eierkoek na de andere in z’n mond.

Ik herinnerde mij de verontwaardiging van mijn neefje toen hij zag hoe een reiger de goudvissen uit het vijvertje in de tuin opslokte: ‘Hij prxc3xb3eft ze niet eens!’

Het had iets mooi dubbels: eierkoeken bevatten weinig caloriexc3xabn, dus eigenlijk was ik getuige van een vorm van dieet.